شکیبا نفس من و بابایی

      نازنینم سه سال از آمدنت میگذرد وجنان تا رو پودم بوجودت گره  خورده است که اگر صورت زیبایت در قاب چشمانم نقش نبندد گویی دیگر هیچ چیز به دنیا دیدنی نیست مرا شیدا کرده ای و به حق  کمال عشق در کالبد مادر متجلی میگردد اکنون دلخوشی من دلخوشی تو اندوهم غم تو و هستی ام هستی توست باشد که در پناه ایزد منان روزگار بگذرانی بدان که دعای مادر تا همیشه بدرقه جسم و روحت خواهد بود           ...

اولین کفشایی که دخملی باهاش راه افتاد ...

  روز ...

  پارسال هشت دی دخمل مامانی رو از شیر گرفتمش آخرین باری که بهش شیر دادم خیلی غصه داشتم آخه فندق من خیلی با مزه دی دی میخورد صبح که از خواب بیدار شدم به دی دیش یه داروی تلخ زدم شکیبا جونی یه ذره که خورد بهم گفت چقد تخه بهش گفتم آره مامانی دیگه خراب شده دی دیت سه چار بار تا ظهر هی سراغشو گرفت هر دفعه یه ثانیه که میخورد بلند میشد  دخمل مامانی  روخیلی راحت و بی دردسر  گرفتیمش از شیر بعدازظهر هم یه مهمونی کوچولوی دوستانه داشتیم که شکیبا با بچه ها سرگرم بود و دیگه یادش نبود شب هم خیلی راحت خوابید انگار نه انگار که دو سال هر شب چند بار بیدار میشده و شیر میخورده قربون دخملم برم من که اینقدر خانو...

روز ...

روز ...

     روز ...